Bier, muziek & zachte eitjes

[LIVEBLOG IRAN HIER]

Hoera het is Goede Vrijdag, u mag bijna Pasen vieren (daarover morgen meer) met een robbertje nieuwe muziek, want u weet hoe het gezegde gaat: Jezus zet de klok misschien stil, maar de draaitafel blijft gaan op 33 1/3 RPM. Er is een nieuwe Charley Crockett, de kuntrieking uit de States, met het laatste album van zijn Sagebrush Trilogy. Het ding heet Age of the Ram en zoals wel vaker bij country moet u niet alleen deinen op de riedeltjes, maar goed naar de tekst luisteren, want er zit een VERHAAL in, zoals bij ons met André Hazes enzo (Hazes senior, niet die Mojtaba Hazes). Ook een nieuwe Paul Cauthen, alias Big Velvet, de countrybaas met z'n diepe bariton. Gevallen, opgestaan en na een paar slechte jaren weer doorgegaan. Dan is er ook de eerste plaat van Codefendants, het project van Fat Mike die is gestopt met de wereldpunk van NOFX, en nu met deze banger de proppen komt. "The breath of fresh air and the steel-toe-cap kick in the nuts music has needed for too long", jubelt de platenmaatschappij dan ook. Zanger is Sam King van Get Dead. Nou, donder maar op naar de Paasborrel. Wij gaan ook. Doei.

Luister maar weer!

Met de muziekrubriek terug van zomerreces vallen we meteen met de deur in huis en dat is de favoriete band van onze hoofdmod GU: Babymetal. Dat zijn drie poezelige meiden uit Japan die met het tantomes tussen de tanden in mangapakjes (of hentaipakjes, geen idee, we doen niet aan Japan) over het podium stuiteren en een door de computer verneukt buizengeluid richting een totale muzikale vernedering balken. Babymetal heeft een nieuw album, Metal Forth, en het is genocidaal en afgrijselijk tegelijk, maar dus wel meteen de nieuwe favoriete plaat van GU, die altijd doet of hij verstand heeft van metal maar al zijn ware vrienden vreselijk teleurstelt met zijn bizarre muziekkeuzes. Ook nieuw, hierboven, The Black Keys, country/americana-koningen Charley Crockett en Hayes Carll na de klik, alsook popicoon Ethel Cain en nog meer!

Luister dan, in Het StamCafé

Charley Crockett - een van de sterren in country/americana hoek - knalt er ieder jaar weer een of meerdere fantastische countryplaten uit en daarmee is-ie een soort Rheinmetall-fabriek voor zware Duitse wapens met een productie zó hoog dat het bijna niet meer bij te houden is. Dat is in het geval van Charley Crockett helemaal niet erg, want hij heeft een pen als een winnaar en een met honingwhiskey gesmeerde stem uit de een stoffige hemel. Pure en keiharde country, lekker voor op de weg enzo, als u in uw F150 naar Dallas tu... in uw Kia EV naar Dalfsen tuft. Meer nieuwe muziek: Steven Wilson, Clipping en een heleboel kutzooi.